Het verhaal rond Alpaca Country in Oosterhout wordt graag neergezet als dat van een betrokken onderneemster die klem zit tussen regels en bureaucratie. Maar wie bijvoorbeeld het artikel van BN De Stem van 8 februari goed leest, ziet vooral iets anders: dit is geen tragisch toeval, dit is een voorspelbare afloop. 

Regels zijn er niet voor de sier. Ze zijn er om voor iedereen hetzelfde te gelden. Of je nu een bakker, boer of alpaca-houder bent. Vergunningen, bestemmingsplannen en milieuregels zijn geen vrijblijvende adviezen die je naar believen kunt negeren omdat je intenties goed zijn of je dieren aaibaar. 

De eigenaresse van Alpaca Country wist al jarenlang dat haar activiteiten niet pasten binnen wat officieel was toegestaan. Toch is er doorgezet. Uitgebreid. Aangenomen dat het wel los zou lopen. Dat de gemeente uiteindelijk zou buigen. Dat politieke steun zou helpen. Dat is geen ondernemerschap, dat is gokken op coulance. 

En ja, sommige politieke partijen hebben in het verleden hun steun uitgesproken voor Alpaca Country. Maar steun is geen vergunning. Sympathie is geen juridisch document. En een schouderklopje uit de raad is geen vervanging van de regels die voor iedereen gelden. Wie dat verschil niet wil zien, legt de verantwoordelijkheid bewust buiten zichzelf. 

Nu wordt gewezen naar de gemeente. Naar ambtenaren. Naar ‘het systeem’. Maar dit dossier is niet uit de lucht komen vallen. Het is het gevolg van herhaalde keuzes om door te gaan zonder zekerheid, om grenzen op te zoeken en te negeren wat al duidelijk was. 

Ondernemen is risico nemen, dat klopt. Maar ondernemen is ook accepteren dat risico’s soms verkeerd uitpakken — zeker als ze willens en wetens zijn genomen. Medelijden kan, maar laten we niet doen alsof hier sprake is van onrecht.